Sunday, October 17, 2010

രാവ്‌


നിറമൊത്ത കാന്‍വാസിലേക്കാരോ
കമിഴ്‌ത്തിയ കറുത്ത ചായം
അതിനുള്ളിലേക്കല്‍പം നിറം
പകര്‍ത്താന്‍ കൊതിക്കുന്നു പൂനിലാവ്‌
വര്‍ണ്ണക്കൂട്ടു പടര്‍ത്താന്‍ വെമ്പുന്നു
മേഘവും താരകക്കുഞ്ഞും
ഈ രാവ്‌
ആരോ തട്ടിക്കുടഞ്ഞ കരിമ്പടം
ഈ ഇരുട്ടില്‍ മറഞ്ഞെത്തുന്നേതോ
ചെന്നായക്കൂട്ടം
പകലിലെ ആട്ടിന്‍ തോലഴിച്ച്‌
ഇരുളില്‍ സ്വത്വം നിറച്ച്‌
കൂവി വിളിച്ചാര്‍ക്കുന്നു
ഏതുമെന്തുമറിയാതെവിടെയോ
സുഷുപ്‌തി പൂകുന്നു മാന്‍കിടാവ്‌
രാവ്‌
ആരോ പറഞ്ഞു പരത്തിയ
ഒടുങ്ങാത്ത കള്ളം
ഈ ഇരവിനു കൂട്ടായ്‌
പിറക്കുന്നു പിന്നെയും കള്ളം
അശാന്തിയിലെ ശാന്തതയും
സ്വരസാഗരത്തില്‍ നിറഞ്ഞ
നിതാന്ത നിശബ്‌ദതയും
ആവര്‍ത്തിക്കപ്പെടുന്ന കള്ളങ്ങള്‍
രാവ്‌
എന്റെ മനസിലാരോ കുടിച്ചിട്ടു-
മിറങ്ങാതെ പോയ കാളകൂടം
അതിന്റെ കരുവാളിപ്പില്‍
വിളറുന്നെന്‍ മുഖം
ചുറ്റിലുങ്ങാത്ത കൂമനും
നാഗസീല്‍ക്കാരവും മാത്രം
അടയ്‌ക്കാനും തുറക്കാനുമാകാത്ത
മിഴിയുമായ്‌ ഞാനും

3 comments:

  1. കവിത നന്നായി;
    ഒന്നു കൂടി ഒതുക്കാമായിരുന്നു.

    ReplyDelete
  2. ശശിയേട്ടന്‍ പറഞ്ഞതിനോട് യോജിക്കുന്നു
    ആഴമുണ്ട് ക്രാഫ്റ്റും നന്നായി
    ഒതുക്കം കുറഞ്ഞു
    സ്നേഹപൂര്‍വ്വം
    ഷാജി അമ്പലത്ത്

    ReplyDelete
  3. നല്ല ക്രാഫ്റ്റ്.. ഇത് ഏത് മാഗസിനിലാണ് ജൈനി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്??

    ReplyDelete